Petrol Sahası Kuyu Gazı Geri Kazanım Kompresörü

Kuyu başı çalışma koşulları genellikle geleneksel tesis ortamlarından çok daha zorludur. Temel zorluklar arasında şunlar yer alır: -petrol ve gaz sahaları orta-ilave-son üretim aşamalarına girerken gaz akışı ve basıncında ciddi dalgalanmalar, kuyu başı basıncı ve gaz çıkışı sürekli olarak düşer, bu da kompresörlerin geniş bir operasyonel esnekliğe sahip olmasını gerektirir (örneğin, değişken frekanslı tahrik, geri dönüşüm kontrolü veya çok- aşamalı silindir boşaltma); yoğuşma ve "sıvı sümüklüböcekler"- ile ilişkili riskler kuyu başlıkları genellikle aniden hafif yoğuşma suyunu veya formasyon suyunu boşaltır ve ayırma sistemi arızalanırsa, bu durum kompresör ünitesinde kolaylıkla yıkıcı mekanik hasara neden olabilir; ve karmaşık gaz bileşimlerinden kaynaklanan korozyon-bazı kuyu başı gazları yüksek konsantrasyonlarda hidrojen sülfit, karbon dioksit ve serbest su içerir; bunlar, elektrokimyasal korozyonu veya gerilimli korozyon çatlamasını kolaylıkla tetikleyebilir.

Spesifik boşaltma kapasitesine, basınç oranına ve gaz bileşimine bağlı olarak iki ana tip kullanılır: Pistonlu Kompresörler (en yaygın tip), yüksek düzeyde uyarlanabilir ve yüksek basınç oranları ve düşük{0}} ila-orta akış hızları içeren uygulamalar için uygundur. Petrol sahası ortamlarında, eser miktarlarda tehlikeli gazların sızıntısını önlemek için bunlar genellikle çok-aşamalı sıkıştırma, çift-etkili tasarımlar veya özel paketleme konfigürasyonları (T-tipi çok-sızdırmazlar gibi) içerir. Yüksek akış hızları ve düşük emme basınçları (hafif negatif basınç dahil) gerektiren uygulamalarda sıklıkla kullanılan Döner Vidalı Kompresörler; ıslak gaz ve ilgili gaz içeren sıvı damlacıkları için bir tolerans derecesi sunarlar.

Bir ünite seçerken tedarikçiye aşağıdaki temel parametreleri sağlamanız gerekir: Giriş/Emme Basıncı (kuyu başındaki veya mahfazadaki gerçek basınç; -atmosferik veya vakuma yakın olabilir); Tahliye Basıncı (aşağı akış toplama ağının veya merkezi işlem istasyonunun boru hattı basıncı); Akış Hızı (genellikle MCFD-bin fit küp/gün-veya Nm³/saat cinsinden hesaplanır); ve Gaz Bileşimi (patlamaya- dayanıklılık derecesini ve malzeme korozyon direnci gereksinimlerini belirleyen hidrojen sülfit içeriği, suyun çiğlenme noktası, moleküler ağırlık ve metan içeriği dahil).

Gaz vanalarını derhal inceleyin ve değiştirin: Valf sıcaklıklarını,-kademeler arası basınçları ve akış hızlarını düzenli olarak kontrol edin; Sıkıştırma verimliliğinden ödün vermekten kaçınmak için anormallikleri tespit ettikten hemen sonra bileşenleri onarın veya değiştirin.

Sıvı drenajını etkili bir şekilde yönetin: Giriş yıkayıcısındaki drenaj vanalarının ve her aşamadaki gaz-sıvı ayırıcılarının doğru şekilde çalıştığından emin olun; Biriken sıvının kompresöre taşınmasını önlemek için düzenli olarak manuel veya otomatik drenaj yapın.

Motoru izleyin (varsa): Tahrik gücü olarak bir gaz motoru kullanılıyorsa, yükün uygun şekilde eşleşip eşleşmediğini değerlendirmek için egzoz sıcaklığını (tipik olarak 600 derece F/yaklaşık. 315 dereceden düşük olmaması önerilir) ve ateşleme stabilitesini kontrol edin.

Azalan üretimi ele alın: Gaz kuyuları yaşlandıkça, kompresörün çalışma modunu ayarlamayı (örneğin, çift-tek etkiliden tek-etkiliye geçmeyi) veya işletme maliyetlerini azaltmak için üniteyi daha düşük-kapasiteli bir modelle değiştirmeyi düşünün.